Για χρόνια φοβόμουν να πω ποιος είμαι

Μεγάλωσα σε ένα πολύ συντηρητικό περιβάλλον, όπου η διαφορετικότητα δεν παρουσιαζόταν ως κάτι ανθρώπινο, αλλά ως κάτι που έπρεπε να φοβάσαι ή να κρύβεις. Έτσι, πριν ακόμη καταλάβω καθαρά τι ένιωθα, είχα ήδη μάθει να το αρνούμαι. Από τα σχολικά μου χρόνια υπήρχαν στιγμές που ένιωθα έλξη για αγόρια, όπως ένιωθα και για κορίτσια. Κάποτε ένα αγόρι με ρώτησε ευθέως αν μου άρεσε. Απάντησα «όχι» — όχι επειδή αυτή ήταν η αλήθεια, αλλά επειδή φοβήθηκα. Για πολύ καιρό προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι ήταν μπέρδεμα ή μια φάση. Πίστευα ότι έπρεπε να διαλέξω μία πλευρά για να μπορώ να γίνω αποδεκτός. Χρειάστηκε χρόνος για να καταλάβω ότι η bisexual ταυτότητα δεν είναι σύγχυση, ούτε μισή ετεροφυλοφιλία και μισή ομοφυλοφιλία. Η έλξη μου δεν χρειάζεται να είναι ακριβώς 50/50. Δεν χρειάζεται να έχω ζήσει συγκεκριμένες σχέσεις για να αποδείξω κάτι. Αυτό που νιώθω είναι πραγματικό, ακόμη κι αν δεν έχει πάντα την ίδια ένταση. Όταν άρχισα να αποδέχομαι τον εαυτό μου, ένιωσα για πρώτη φορά ότι μπορούσα να αναπνεύσω χωρίς να παίζω έναν ρόλο. Όμως η αποδοχή δεν έφερε μόνο ανακούφιση. Όταν προσπάθησα να μιλήσω, συνάντησα σκληρά λόγια και τον φόβο ότι μπορεί να χάσω ακόμη και το σπίτι μου. Τότε κατάλαβα κάτι σημαντικό: το coming out δεν είναι υποχρέωση. Η ασφάλειά μας έρχεται πρώτη. Το να περιμένουμε, να βάζουμε όρια ή να ζητάμε βοήθεια δεν είναι δειλία. Σήμερα μπορώ να πω, πρώτα στον ίδιο μου τον εαυτό: είμαι bisexual άνδρας. Δεν είμαι μπερδεμένος. Δεν είμαι δύο μισά. Δεν χρειάζεται να απολογούμαι για το ποιον μπορώ να αγαπήσω. Δεν έχουν λυθεί όλα. Υπάρχουν ακόμη φόβοι και δύσκολες ημέρες. Αλλά δεν θέλω πια να ζω πιστεύοντας ότι κάτι μέσα μου είναι λάθος. Θέλω να χτίσω μια ζωή στην οποία θα χωράω ολόκληρος και θα μπορώ να είμαι ασφαλής, ελεύθερος και ειλικρινής. Αν διαβάζεις αυτή την ιστορία και φοβάσαι να παραδεχτείς όσα νιώθεις, θέλω να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος, μόνη ή μόνο. Δεν χρειάζεται να βιαστείς και δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα. Αξίζεις αγάπη, σεβασμό και ασφάλεια ακριβώς όπως είσαι. Αν αυτή είναι η πρώτη ιστορία αυτού του χώρου, εύχομαι να μη μείνει η μόνη. Μακάρι κάθε επόμενη φωνή να θυμίζει σε κάποιον ότι υπάρχει χώρος και για εκείνον.